Jak często mówię o tym, co tak naprawdę czuję?
Jak często świadomie przeżywam to, co tak naprawdę czuję?
Jak często moi mili widzą, co tak naprawdę czuję?
Jak często moi bliscy szczerze wyrażają swoje emocje?
Trudno odpowiedzieć.
A jak często chowam uczucie słabości, gdy tylko czuję, że nadciąga?
Jak często sięgam po książkę/film/cukier/tabletkę na ból żeby pozbyć się bliżej nieokreślonego, niewygodnego uczucia?
Jak często inni widzą moje niezrozumiałe wycofanie, albo smutek w oczach przy wykrzywionych ustach przypominających uśmiech?
Jak często oni sami wpadają w nagłe"przeziębienia" czy mają "ciche dni"?
Czemu tak często przybieramy maski, robimy dobrą minę do złej gry? Czemu tak bardzo oddalamy się od swojej emocjonalnej strony?
Czemu tak bardzo boimy się przyznać do słabości/smutku/bezradności/wstydu/złości?
Czy nie czyni to nas jeszcze bardziej samotnymi?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz